Een kennis van mij ligt al een tijdje in het ziekenhuis en het werd tijd om ‘m eens te bezoeken, want, zo vertelde zijn vrouw, er waren wat mogelijkheden om hem te bezoeken als ik dat zou willen. Ja, wat zeg je dan door de telefoon: “Nee, ik blijf wel thuis, laat ‘m maar lekker liggen in het ziekenhuis”?!
Natuurlijk niet! Ik zou pas over anderhalve week kunnen vertelde ik haar, want al die tijd was mijn agenda ‘bezet’ met andere, belangrijkere zaken. Ik werd er van verzekerd dat hij dán nog in het ziekenhuis zou liggen. “Is het zo erg?”, vroeg ik in alle oprechtheid af…
Ik kan hier niet beschrijven wat zijn kwaal is, want dat zou u weten dat ik het over die-en-die heb, en dat wil mijn vrouw weer niet! Enfin, de man was blij mij weer eens te zien en ik was blij dat niet lang na mijn komst een voluptueuze verpleegster in een krapzittend uniformpje aankondigde dat het bezoek afscheid moest nemen…
Nee, u denkt zeker dat ik blij was dat ik weer zou kunnen opstappen! Nee, ik was blij met de komst van de verpleegster. Eigenlijk moet ik zeggen, de voluptueuze verpleegster in een krapzittend uniformpje, maar dat had ik al geschreven. “Logisch dat jij in het ziekenhuis wilt blijven”, zei ik tegen die kennis. “Je laat je zeker drie keer op een dag wassen of zo?”
De man kon niet lachen vanwege de hechtingen. Tenminste dat zei hij. Ik heb hem altijd gekend als iemand die zuinigjes lacht en van zichzelf al geen mop verteld. Of, als hij al een mop verteld, al meteen de clou verteld. Ja, het zit ingewikkeld in elkaar, ik begrijp het ook wel, maar anders kan ik het niet opschrijven. De kennis liet zich door mij uitgebreid informeren over het wel en wee in het dorp.
Ik had voor hem De Andijker meegenomen, als verrassing, maar die had ie al. Zijn vrouw neemt ‘m mee, samen met het dagblad. Nadat voor de derde keer de voluptueuze verpleegster in een te krap zittend uniformpje aankwam zetten om te zeggen dat het tijd werd om afscheid te nemen nam ik ook daadwerkelijk afscheid van hem. En wenste hem beterschap! Toen ik wegliep zei hij nog: Leuk dat je langs kwam, Qutje…”
De Quaadsteniet!!!
Filed under: Columns Quaadsteniet | getagged: Afscheid
